Nile - کویر ذهن

وقتی دارم هجدهم مرداد ۴۰۵ رو با کسالت تمام که ناشی از کنکوری بودن است به اتمام میرسانم، خیلی ناگهانی پیامی از خواهرم دریافت میکنم: میخواستیم غافلگیرتون کنیم ولی ذوقی که درونم شراره میکشد اجازه نمی‌دهد، ما سه شنبه ی هفته بعد، ایرانیم! البته اگر آمریکا نزنه، اگر اسرائیل شیطنتی نکنه، اگر، اگر.... ۲ سال است که مهاجرت کرده اند و آخرین بار سال پیش در همین ماه دیدمشان. هیچوقت فکر نمیکردم جای خالی آنها در زندگی ام اینقدر محسوس باشد. این خبر چنان ولوله ای در ذهنم ایجاد کرد که سر از پا نمی‌شناسم. چقدر زندگی آدم ها متفاوت است. یکی درگیر تحصیل، یکی خوشحال برای پایان فراق، یکی داغدار، یکی راضی، یکی ناراضی..

از طرفی برای این وبلاگ خوشحالم، همیشه دوست داشتم نوشته هایم را کسی بخواند. البته هیچ تضمینی وجود ندارد‌. همین متن را هم بداهه و با عجله نوشتم، ارزش ادبی ندارد اما برای دفعات بعد، فکر کنم بتوانم روحیه ی نویسندگی کویر شده ی ذهنم را دوباره آب دهم.

Nile